Mijn liefde voor mijn lief… én Vlaamse Gebarentaal.

13105858_1145602085458201_1776150272_o

Vlaamse Gebarentaal is niet mijn moedertaal. En toch zou ik me geen leven zonder gebaren kunnen voorstellen. Het is een taal geworden die ik élke dag gebruik: om mijn liefde te uiten, om eens goed ruzie te kunnen maken of om eens goed te kunnen vloeken als ik weer met mijn teen tegen de tafelpoot bots. (Ja, lieve mama, ik heb nog steeds niet geleerd dat ik thuis best pantoffels draag. Geef me nog even, ooit leer ik het wel.)

Op 26 april 2016 is Vlaamse Gebarentaal 10 jaar erkend, met andere woorden: tijd om mijn liefde voor de taal even duidelijk te maken. Het begon allemaal zo’n vier jaar geleden. Ik was zo’n verloren puber die net de middelbare school had afgerond en moest kiezen wat ze in godsnaam met haar leven wilde doen. Psychologie? Wiskunde? Leerkracht Lager Onderwijs? Alles interesseerde me wel, maar daar bleef het helaas ook bij.
In een laatste poging om een studierichting te vinden, trok ik met mijn mama naar een studie-informatiedag. Zij wees enthousiast naar een bord, waar tussen een hele hoop andere talen in kleine letters “Vlaamse Gebarentaal” stond. “Waarom niet?”, dacht ik toen. Even later was ik ingeschreven voor de Bachelor Toegepaste Taalkunde (Nederlands, Frans & Vlaamse Gebarentaal).

ONDERBREKING: Dit is een artikel dat oorspronkelijk op Mona Lena werd geplaatst omdat het over mijn persoonlijke leven gaat. Omdat het echter ook past bij het thema van Mona Lena VGT, besloot ik een deel van het artikel ook hier te plaatsen.

Lees het vervolg van het artikel hier: http://www.mona-lena.be/vlaamse-gebarentaal-dovengemeenschap/mijn-liefde-voor-mijn-lief-en-vlaams-gebarentaal/

Dit wil je misschien ook wel lezen:

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *